Kochana Danusiu!

Nie żartuję. Wyobraź sobie, że znowu choruję. Ledwo wygrzebałam się z poprzedniego przeziębienia, które przeszło na anginę, po antybiotykach - mimo osłonowych - leczyłam ostro doły. Wczoraj rano byłam wesolutka, że mi już nic nie dolega, a wróciłam z kiosku zakichana po pas. I mam totalnie z głowy, bo wiesz, jak można się czuć, jak na okrągło leci człowiekowi z nosa. Próbuję cokolwiek (inhalacje, smarowidła jakieś), ale - nie oszukujmy się - przecież wiem, że za tydzień przejdzie! Głowa boli, oczy bolą, spać nie można - co to za życie?

Zważywszy, że doły mi nie zdążyły przejść, wnioskuję jak w tytule. A już na pewno nie jestem w stanie pisać. Wróciłam do starych listów do Ciebie i widzę, że tak jest praktycznie co roku, więc nie należy się może dziwić. Trzeba tylko czekać na wiosnę, słońce, ciepełko. Mam nadzieję, że wtedy wszystkie bóle miną.

Dzisiaj jednak musiałam jeszcze napisać, bo nie mogę nie wspomnieć w ogóle na temat tej emerytury, na którą czekam z niecierpliwością od paru lat. Przypomnę Ci, że jestem rocznik 55 i mam jakby bliżej już niż dalej. Różne zdania i opinie są na temat, i przecież codziennie słucham tego wszystkiego. I tylko bardzo bym chciała, żeby ta dyskusja przeciągnęła się do 2015 roku. Ja sobie wtedy pójdę na emeryturę i wtedy niech się dzieje, co chce.

Gdybym wiedziała, co się będzie działo, to w życiu nie pisała bym się na ten kiosk. Szukała bym intensywnie jakiejkolwiek stałej pracy. Miałam wtedy 10 lat mniej, byłam zdrowa, sprawna i jeszcze mogłam wiele zdziałać. Mąż już był przecież na emeryturze - on już od dawna nie musi pracować. Ten kiosk wzięliśmy właściwie dla mnie (mojej pracy), bo wydawało nam się, że po co czegoś szukać daleko, a i mąż pomoże. Właściwie kiosk jest na niego, bo jako emeryt płaci tylko składkę zdrowotną. Ja mam wypracowane 23 lata i właściwie mogłam tylko czekać spokojnie na emeryturę.

Pracowałam (w biurze - byłam maszynistką) od 20 roku życia (zaraz po maturze). Potem wzięłam ślub, po roku urodziłam 1 dziecko. Miałam pracować dalej (wtedy były bardzo dobre i tanie żłobki), bo mąż studiował dziennie i trzeba było utrzymać rodzinę, ale nasi rodzice złożyli się i byłam rok na wychowawczym (bezpłatnym). Ponieważ planowaliśmy czwórkę dzieci co dwa lata - trzeba było urodzić. Oczywiście po paru miesiącach pracy - urodziłam 2 dziecko i znowu poszłam na macierzyński. Tym razem po macierzyńskim dzieci poszły od razu do żłobków (do dwóch z powodu różnicy wieku). Niestety - młodszy bardzo chorował, nie działały na niego żadne antybiotyki i lekarze stwierdzili, że tylko zmiana klimatu pomoże. Ponieważ mąż skończył szczęśliwie studia - mogliśmy przenieść się na południe Polski, na wieś. Oczywiście - ja na wychowawczy. Dwa lata po drugim urodziłam 3 dziecko i znowu macierzyński i wychowawczy, potem 4 dziecko i wróciliśmy prawie w rodzinne strony. Poszłam znowu do pracy po 6 latach wychowawczego. Fuksem dostałam pracę w biurze i pracowałam tam dobrych kilka lat. Potem reorganizacje i rozpad zakładu pracy. Poszłam na studia zaoczne. Jeszcze się załapałam do kilku legalnych prac (m.in. jako prezes małej spółdzielni mieszkaniowej i jako barmanka), ale potem nie mogłam znaleźć już nic. Po rozwodzie zaczęłam jeździć do pracy do Niemiec - oczywiście na czarno. Potem miałam legalny epizod w hipermarkecie, ale też zwolnili (byłam najstarsza). Wyjechałam "za chlebem" do Niemiec z myślą, że na stałe. Tam pracowałam dłużej też na czarno, a jak wróciłam jednak, bo nostalgia mnie zżerała (i mój portfel - telefony!), to cieszyłam się, że chwyciłam cokolwiek na czarno, żeby móc wyżyć.

W tej chwili nie znajdę żadnej pracy (legalnej). Sama nie będę płacić na zus, bo po prostu mi się nie opłaca. Nie chcę także mieć już jakiejś bajecznej emerytury - starczy mi najniższa, bo razem z mężowską damy radę. Chciała bym mieć tylko ten komfort, żeby mieć parę złotych i  nie musieć pracować. Zwłaszcza tak długo. Poza tym - mój mąż jest 16 lat starszy i chociaż jest w bardzo dobrej kondycji (lepszej na pewno niż ja) - nie mam sumienia zmuszać go do pracy tak długo, a sama tego kiosku nie ogarnę. W końcu jemu też się należy odpoczynek, bo on pracował od 14 roku życia (pływał, a ma taką emeryturę, że żony nie utrzyma!).

Nie mam poczucia, że się w życiu obijałam.Wychowanie czwórki dzieci dało mi popalić. Jeżeli ktoś myśli, że nie odbiło się to na moim zdrowiu i finansach, to jest bardzo naiwny. Pracowałam, kiedy tylko mogłam. Brałam pracę do domu (najróżniejszą, bo i przepisywałam na maszynie, i szyłam pościel chałupniczo, i haftowałam do Cepelii) - wszystko w tzw. międzyczasie. Między pracą zawodową, gotowaniem, sprzątaniem, praniem itp. I co z tego???

Jestem bardzo zmęczona. Po "przejrzeniu" zaczęłam się strasznie sypać, ciągle niedomagam. Właściwie marzę o normalnej pracy, w której mogła bym chodzić na L4 na siebie, bo kiedyś (jak były małe) to chodziłam tylko na dzieci. I nie był to odpoczynek.  Niestety - pracować do 67 i dalej mogą tylko ci, którzy już legalnie pracują i pod warunkiem, że nikt ich nie zwolni z tej pracy. Inni nie maja szans. Ja też.

Dlatego proszę usilnie: dajcie mi dogorywać na emeryturze za 3,5 roku! Albo niech mnie ktoś dobije, bo i tak sama się zamęczę!